روزهای بی فردا

شعر خاطره ای از محمدعلی بزرگ نیا به بهانه مرگ ناگهانی اش

امروز صبح ایمیل مزدک پنجه ای ، دوست شاعرم ، را دیدم که حاوی خبری تلخ و ناراحت کننده بود. محمدعلی بزرگ نیا دوست شاعر و جوان ما در ایام قطعی گاز گیلان ، به دلیل استفاده از گرم کننده ای جایگزین ، دچار آتش سوزی شد و در بیمارستان درگذشت.

شاعری کم ادعا با معلوماتی وسیع در حوزه ادبیات که خاطرات مشترک خوبی با هم داشتیم. یادم هست روزی در انجمن انزلی ، شعری بلند خواند که تکه ای از آن در ذهن من ماندگار شد. بحثی پیش آمد که ( سکوت پاسداران ) در شعر زیر که فقط برای خواننده انزلی چی یا آشنا با انزلی که شلوغی خیابان پاسداران در بهار و تابستان و سکوت محض آن را در پاییز و زمستان تجربه کرده ، قابل درک است ، آیا می تواند برای همه مخاطبان شعر ، حس یا درکی شاعرانه ایجاد کند؟ آیا وقتی این شعر مکتوب می شود دارا بودن مخاطب خصوصی نقطه ضعف است یا قوت یا هیچ کدام؟

به هر حال این شعرخاطره آنقدر در من اثر کرده که هنوز هر وقت ، پاییز و زمستان از خیابان پاسداران عبور میکنم ، شعرخاطره محمدعلی را با خود زمزمه می کنم . هر چند از این پس ، نوستالژی مرگ محمدعلی را نیز به یاد می آورم که او نیز مانند من این خیابان را زندگی کرده است.

گاه گاهی

            اتوبوسی زرد

سکوت پاسداران را

                          در هم می شکند

زیر خوشه های مریم که نیستی در والس ادبی

زیر خوشه های مریم که نیستی ( کتاب سوم من ) در والس ادبی معرفی شد

لینک خبر به والس ادبی

از من در وبلاگی

در روزهایی که پرداختن به زندگی شخصی و مطالعه کردن به جای نوشتن ،  بازتابی از زندگی من است صفحه ای در موردم در وبلاگ زیر دیدم که ضمن تشکر از نگارنده  لینک آن در زیر می آید

ورود به آن وبلاگ